Gorc zimą – leniwe popołudnie na szlaku

Gorce zimą

Gorc zimą – leniwe popołudnie na szlaku

Gorce zimą zachęcają do aktywności. Postanowiliśmy więc spędzić tam sobotnie popołudnie.

Luty nigdy nie był na liście moich ulubionych miesięcy. Nawet nie dlatego, że jest mroźno i wieje, czy dlatego, że licznik moich urodzin przekręca się o kolejną cyferkę. Po prostu nigdy takiego rankingu nie prowadziłem. Faktem jest jednak, że w ostatnich latach moja niechęć do tych lodowatych miesięcy znacząco osłabła. Nie czekam na wiosnę pod kołdrą, ale staram się jakoś płynąć z nurtem zmieniających się pór roku. U Darka nie jest to jeszcze tak widoczne, ale i on raz na jakiś czas lubi wyruszyć gdzieś na szlak. Kiedy uporał się już z różnej maści chorobami i lenistwem, postanowiłem rzucić pomysł wycieczki. Chyba stęsknił się za górami, bo natychmiast podchwycił temat. No i świetnie, bo ostatnio zmuszony byłem jeździć sam, co może i jest na pewien sposób fajne, ale jednak nieźle się dogadujemy w tym duecie.

Jakiś czas temu wybrałem się na Koziarz, gdzie z wieży widokowej podziwiałem budzący się dzień. W ramach tego samego projektu, takie konstrukcje powstały też na Lubaniu (odhaczony), na Gorcu i na Magurkach. Gorce zimą to całkiem wdzięczne miejsce na wędrówki, więc to tam zamierzaliśmy skierować nasze kroki. Jakoś odpowiada nam ten beskidzki klimat, a na Tatry, z różnych przyczyn, ciągle nie możemy się jeszcze porwać.

Szlak na Gorc zimą

Szlak na Gorc zimą. Gorce, Wydawnictwo Compass

 

Poprzedni wyjazd jednak tak mocno dał mi w kość, że za żadne skarby nie dałbym się namówić na wschód słońca. Za żadne! Choćby tam ładna pani rodem z TV rozdawała kawę i cukierki, to nie i już. Nie chciałem po raz kolejny w pośpiechu gonić na szczyt, by zdążyć przed pierwszymi promieniami. Plan był zupełnie inny – całkowite lenistwo. To akurat wychodzi nam nieźle. Koło południa zjawiliśmy się więc na parkingu w Rzekach i stamtąd powoli ruszyliśmy niebieskim szlakiem do góry. Celem był Gorc i panoramy z wieży widokowej.

Pora rozprostować kości. Ruszamy na Gorca

Pora rozprostować kości. Ruszamy na Gorca

 

„Ale jak to koło południa?” Tak wiemy, że wg kanonów górskiego łazikowania, to skandaliczna wręcz pora, by wyjść na szlak. Ruszając z domu rano, trafilibyśmy jednak na moment, w którym słońce świeciłoby dokładnie za Tatrami. Zobaczylibyśmy jedną, wielką, białą plamę i trochę mgły wymieszanej ze smogiem. Wstawanie w nocy odpadało, więc jakoś naturalnie zdecydowaliśmy się odwlec nasz „atak szczytowy”. Mimo to, mieliśmy spory zapas czasu na wypadek nieprzewidzianych sytuacji, no i oczywiście zabraliśmy czołówki. Postanowiliśmy podziwiać zimowe otoczenie i leniwie dreptać do góry. Bardzo leniwie.

Pogodnie i całkiem ciepło

Pogodnie i całkiem ciepło

 

Pogoda była dla nas łaskawa. Ciepło, słonecznie, a cały nasz marsz uprzyjemniały drobiny śniegu spadające z drzew. Gorce zimą jakie lubimy. Zrezygnowałem nawet z kurtki i przemierzałem szlak w koszulce i polarze. Kogoś może to zdziwić, ale dzięki temu czułem się komfortowo, no i nie gotowałem się na podejściach.

Przypomnieliśmy sobie za to naszą letnią wyprawę, kiedy po raz pierwszy byliśmy w Gorcach. Trzydzieści stopni na plusie, żar lejący się z nieba i nasza mała, 30 kilometrowa pętelka. Żeby dobić się bardziej, zmordowaliśmy ją chyba poniżej 8 godzin. Darek wyglądał źle, a ja podobno jeszcze gorzej. Legendy głoszą, że zachowały się gdzieś dramatyczne zdjęcia, które nigdy nie ujrzą światła dziennego… Znaliśmy więc mniej więcej przebieg drogi na Gorca, ale pozostałych podobieństw planowaliśmy uniknąć.

To dla odmiany ja

To dla odmiany ja

 

Początkowo szlak nie sprawiał żadnych kłopotów. To najzwyklejsza na świecie płaska i pokryta śniegiem droga. Co prawda można się na niej wywalić, jeśli ktoś jest wyjątkowo gapowaty (ekhm), ale to jedyna warta wzmianki uwaga. Po czasie doszliśmy do niewielkiej polanki, na której skręciliśmy w prawo i wkroczyliśmy w las. To znaczy w lesie byliśmy cały czas, ale droga zamieniła się w wąską ścieżkę, a drzewa stały się nam jakby bliższe. Było ślisko, ale nie mieliśmy kłopotów ze zdobywaniem wysokości. W tej części ciała znajdującej się między uszami, pojawiło się jednak znane mi już uczucie. Niepewność. Hm, w drugą stronę chyba nie pójdzie tak łatwo. Tak, spodziewałem się wielu upadków w drodze powrotnej, bo wyślizgany lód gwarantował atrakcje. Jak zawsze starałem się jednak odrzucić te złe myśli i przywrócić w mojej głowie naturalny stan pustki. Będę się martwił później, otrzepując się zapewne ze śniegu. Szliśmy więc naprawdę powoli, a ja, zafascynowany niczym dziecko, podziwiałem jak wiatr strąca biały puch z czubków drzew. Prawdziwie zimowa i relaksująca atmosfera.

Gorce zimą prezentują się naprawde korzystnie

Gorce zimą prezentują się naprawdę korzystnie

 

Trasa nie była specjalnie ambitna. Co więcej, była wzorowo wręcz oznaczona i przedeptana. Zajmowało nas za to co innego. Postanowiliśmy sprawdzić się w roli operatorów kamery, reżyserów, a nawet aktorów. Na to ostatnie spuśćmy jednak zasłonę milczenia. Moglibyśmy co najwyżej zagrać drzewo w jakimś szkolnym przedstawieniu. Przez Gorce niosło się gromkie „akcja” i „cięcie”, przeplatane ze zgorzkniałym „nic z tego nie będzie” i „Darek wyjdź mi z kadru!”. Interesowaliśmy się każdym ciekawym planem, więc wlekliśmy się niemiłosiernie, chociaż to akurat zaleta. Droga w ogóle nam się nie dłużyła, wszystko wydawało się piękne i tak jakoś mimowolnie pokonywaliśmy kolejne metry. No, a filmik znajdziecie na końcu wpisu.

Mimo naszego ślimaczego tempa, konsekwentnie zbliżamy się do szczytu Gorca

Mimo naszego ślimaczego tempa, konsekwentnie zbliżamy się do szczytu Gorca

 

Na Nowej Polanie urządziliśmy sobie króciutki postój, po czym skręciliśmy jeszcze mocniej w prawo, podążając cały czas za niebieskimi oznaczeniami. Wystarczy, że zapamiętacie ten jeden kolor, bo startując w Rzekach, nie zmieni się on już do samego szczytu. Nie zmieniło się też specjalnie otoczenie. Kto chociaż raz był w lesie ten wie, że są one do siebie (niespodzianka) mocno podobne. W niektórych jest więcej świerków, w innych buków, ale zasada działania ta sama. Toteż oszczędzę wam bujnych opisów, chociaż taki zimowy, zasypany śniegiem las, wygląda wyjątkowo ciekawie. Mnie się w każdym razie te Gorce zimą podobały. Zacząłem się za to trochę martwić rosnącym zachmurzeniem, bo jednak napaliłem się na te widoki z wieży.

Wędruje się całkiem przyjemnie

Wędruje się całkiem przyjemnie

 

Znajomo zrobiło się po minięciu tabliczek, oznajmiających teren Gorczańskiego Parku Narodowego. Tutaj musieliśmy skręcić trochę w lewo, czyli na południe, posługując się nieco poprawniejszymi określeniami. Pojawiło się nawet coś na kształt widoków, skrytych oczywiście za niezliczoną ilością drzew. Wspomnienia letniej wycieczki stały się na nowo żywe, ale tym razem szło się nam wyjątkowo miło. Kilka chwil później znajdowaliśmy się już na polanie o nazwie Gorc Kamienicki. To w zasadzie pierwszy, typowo widokowy punkt na trasie. Widać z niego część Tatr, no i kawałek grzbietu prowadzącego na Turbacz. Może nie wprawia to człowieka w euforię, ale zupełnie inaczej maszeruje się takim otwartym terenem. Zwłaszcza, że widać też wieżę widokową na Gorcu.

Gorc Kamienicki i pierwsze ciekawsze widoki

Gorc Kamienicki i pierwsze ciekawsze widoki

 

Tego nam trzeba było. W końcu pokazał się nasz cel, a przecież fajnie wiedzieć, dokąd się w ogóle idzie. Do szczytu pozostawało ciągle jakieś 30 minut. Spotkaliśmy też pierwszych ludzi na szlaku i wreszcie mogłem wypowiedzieć to długo skrywane „cześć”. Wolnym krokiem zmierzaliśmy dalej i w zasadzie ta historia też nie wymaga szczegółowego opisu. Nie będę was przecież katował opowieścią o stawianiu kolejnych kroków w lesie. To możecie przecież sprawdzić sami. Nie było huraganowego wiatru, nie było zasp po kolana, nie gonił nas niedźwiedź, ani żaden z nas nie zaliczył wywrotki. Zwykły marsz, ale w pięknych okolicznościach przyrody. No, a potem dla poprawienia klimatu – jeszcze więcej drzew. Ale! Nie takich zwykłych, tylko tych ładnych, pokrytych śniegiem.

Gorce zimą

Gorce zimą. Ładnie, prawda?

 

Na Skrzyżowaniu pod Gorcem wybraliśmy niebieskie oznaczenia (a nie mówiłem?) i wkrótce naszym oczom ukazała się imponująca wieża widokowa. Ludzie spierają się, czy rozmiar ma znaczenie, ale patrząc na tę wieżę wybieram opcję, że tak. Ma. Wysoka, wznosząca się wyraźnie ponad drzewa, a do tego, na rozległy taras widokowy prowadzą wygodne i zabudowane schodki. Istny cud konstrukcyjny dla ludzi, którzy tak jak ja, nie czują się za dobrze na innych budowlach tego typu. Zazwyczaj od razu pchamy się na górę, żeby jak najszybciej nacieszyć oczy panoramami, ale tym razem postanowiliśmy zaczekać. Na wieży zebrała się już grupka osób, a w dodatku i tak pewnie mało było z niej widać. Słońce świeciło prawie dokładnie nad Tatrami, a to na nich najbardziej nam zależało. Urządziliśmy sobie więc dłuższą przerwę.

Wieża na Gorcu. Kawał budowli

Wieża na Gorcu. Kawał budowli

 

Darek nie miał specjalnych wymagań. Po prostu chciał w jak najlepszym tempie przełożyć kanapkę z plecaka do żołądka. Ja musiałem natomiast zadbać o całą tę otoczkę. Wiecie, taka romantyczna natura. Długo szukałem odpowiedniego pnia żeby usiąść, a potem z prawdziwym namaszczeniem nalałem sobie kawy i wcisnąłem w siebie coś słodkiego. Wszystko to w promieniach popołudniowego słońca. No fajnie było. Mimo to, na szczycie zrobiło się chłodniej za sprawą przeszywającego wiatru. Oczywiście w plecakach nieśliśmy dodatkowe części ubioru i po zarzuceniu ich na siebie, zrobiło się całkiem przyjemnie.

Trzeba było podjąć męską decyzję. Wchodzimy na wieżę od razu i tam marzniemy? Czy może jednak przejdziemy się jeszcze kawałek, by nie dygotać na mrozie, a na górę wdrapiemy się, kiedy słońce nieco się obniży? Darek trochę marudził, ale tylko trochę. Po prostu nie kalkulował nam się tak szybki powrót, a Gorce zimą naprawdę nam się podobały. Szlak nie był długi, a my w zasadzie rekreacyjnie spacerowaliśmy, więc czemu nie wykorzystać tego wyjazdu do maksimum?

Postanawiamy pospacerować trochę dalej, zamiast marznąć na wieży

Postanawiamy pospacerować trochę dalej, zamiast marznąć na wieży

 

Niknąc między drzewami, udaliśmy się na zachód, w stronę Jaworzyny Kamienickiej i Turbacza. W czasie tej „pamiętnej”, letniej wycieczki, faktycznie doszliśmy aż do schroniska, a potem wróciliśmy żółtym szlakiem, przez Kudłoń do Rzek. Aż cierpnę kiedy sobie o tym przypomnę. Tym razem, chcieliśmy oczywiście podejść tylko kawałek, tak dla zabicia czasu. Pół godzinki w jedną stronę i pół na powrót pod wieżę.

Zdradziliśmy nawet na chwilę niebieskie oznaczenia, bo wkroczyliśmy już na szlak zielony. Darek uganiał się z aparatem za dzięciołem, a ja wiedząc, że nie ma to sensu, spokojnie spacerowałem sobie ścieżką dalej. W końcu zerknęliśmy na zegarek, wykonaliśmy zaawansowane obliczenia i wyszło nam, że pora wracać na Gorca.

W oddali Mogielica i Ćwilin

W oddali Mogielica i Ćwilin. Pierwszy plan to polana Gorc Kamienicki

 

Do zachodu pozostała jeszcze godzina, ale oświetlenie już zaczynało się zmieniać. Widoki były naprawdę ciekawe. Z jednej strony, długie cienie podkreślały rzeźbę terenu, a z drugiej smog wymieszany z mgłą, skutecznie ograniczał widzialność. Przyzwoicie było widać Mogielicę i Ćwilin, należące do Beskidu Wyspowego, gdzieś tam na południu pokazywały się Tatry, no i może jeszcze pobliski Beskid Sądecki dałoby się namierzyć. Bez trudu odnaleźliśmy też Nowy Sącz, a w zasadzie miejsce, w którym powinien się znajdować.

Panorama z Gorca późnym popołudniem

Panorama w kierunku wschodu. Nowy Sącz leży sobie gdzieś tam w oddali, przy lewej stronie kadru.

 

Jadąc w Gorce, w pewnym momencie niemal zamarliśmy. Prognozy były świetne, ale wjeżdżając do tego miasta, gdzieś z zasięgu wzroku straciliśmy… słońce. Powietrze było tak gęste, że nasza gwiazda zamieniła się w słabo świecącą kropeczkę. Za taki stan rzeczy pewnie solidarnie odpowiadają lokalne zamglenia, no i niestety smog. Skąd możemy to wiedzieć? No cóż, dym spływający z komina po dachu, sporo na ten temat mówi. Na całe szczęście, na Gorcu powietrze było względnie czyste.

Panorama Tatr z Gorca

Tatry z wieży widokowej. Coś tam widać.

 

Wiało okropnie, a co za tym idzie, dłonie marzły nam momentalnie. Jak to zimą. Po kilkunastu ujęciach zacząłem nawet tracić czucie w palcach. Serio, ziąb okrutny. Trzeba było porzucić marzenia o jakimś pięknym zdjęciu i zamiast tego, grzecznie ubrać rękawiczki i gdzieś się schować. Wieża na Gorcu ma tę niesamowitą zaletę, że schodząc już o pięterko niżej, znajdujemy się w miejscu, które jest praktycznie całkowicie zabudowane dechami. Od razu poczuliśmy to palące ciepło, kiedy krew zaczęła rozgrzewać nasze zmarznięte ręce.

Dla kogoś dzień już się kończył

Dla kogoś dzień już się kończył

 

Dlaczego po prostu nie zeszliśmy? Taa… to jest dobre pytanie. Chyba dlatego, że te górskie widoki są trochę uzależniające. Zwłaszcza o tej słynnej „złotej godzinie”, kiedy dzień się zaczyna lub kończy. Wszystko nabiera ciepłych barw, a w człowieka wstępuje to dziwne uczucie spokoju i wyciszenia. No i mimo tego, że szarpał nami wiatr, to jakoś nie mogliśmy się z tą wieża rozstać. Przecież za pięć minut słońce będzie niżej i będzie jeszcze ładniej. Potem za dziesięć i piętnaście. W końcu jednak decydujemy, że taka zabawa, to już nie na nasze zdrowie. Zachód postanawiamy obejrzeć z polany, którą będziemy przecież mijać. Pakujemy się, ruszamy w dół i jest nam od razu cieplej. Nie wieje.

Gorce zimą wyjątkowo przypadły nam do gustu

Gorce zimą wyjątkowo przypadły nam do gustu

 

Niesamowicie przyjemnie mija nam ta droga powrotna. Nawet nie dlatego, że jest jakoś szczególnie pięknie i estetyka miejsca zbija nas z nóg. Pastelowe barwy, długie cienie i błyszczący się śnieg podnoszą nam oczywiście kąciki ust do góry. To prawda. Chodzi jednak głównie o to, co się dzieje wewnątrz nas. Przyjeżdżaliśmy w Gorce bez żadnych wymagań, choćby tych najmniejszych. Wychodzi więc na to, że chyba fajnie jest tak po prostu wędrować, bez tego całego ciśnienia, że ucieknie nam wschód lub nie wyrobimy się z całością trasy przed nocą. Móc, a nie musieć. Ten klimat kończącego się dnia ma w sobie taką aurę, która nawet w mroźny, zimowy dzień wlewa w człowieka sporo ciepła.

Zimowy Gorc Kamienicki i piękny zachód na koniec dnia

Zimowy Gorc Kamienicki i piękny zachód na koniec dnia

 

Znikając na dobre w lesie, zerkaliśmy ukradkiem na to pomarańczowe niebo i powoli oswajaliśmy się z myślą, że sielanka się skończyła. Popularną bowiem metodą powrotu ze szlaków jest zjazd. Zjazd na czymkolwiek. Zjazd na jabłuszku, plecaku czy własnych pośladkach. Zabawa musi być świetna. Niestety my postanowiliśmy schodzić przy użyciu naszych całkiem zwyczajnych i pospolitych nóg, co w takiej wyślizganej „rynnie” było dosyć ciekawym przeżyciem. Uzbroiliśmy się w czołówki, żeby widzieć gdzie stawiać kroki, a gdzie tego nie robić i tak wyposażeni żegnaliśmy te zimowe Gorce. Upadków na trasie zaliczyliśmy zero! Tam gdzie było wyjątkowo ślisko, tam po prostu zbaczaliśmy trochę ze ścieżki i korzystaliśmy z dobrodziejstw grubszej pokrywy śniegu. Tylko i aż tyle.

W Gorce wkracza noc

W Gorce wkracza noc, a my powolutku wracamy

 

Kompletnie bez przygód zmierzaliśmy do końca szlaku. Wypoczęci, zadowoleni i zrelaksowani. Ścieżka nie jest może zbyt trudna nawigacyjnie, ale nie polecam na pierwszy raz wybierać się tutaj po zmroku, no chyba że macie dobrą orientację w terenie. Jest tu parę zakrętów, trasa przecina raz leśną drogę, a nocą łatwo przegapić oznaczenie. Nie przegapicie za to naszego najnowszego filmiku. Jeśli chodzi o poziom akcji, to „Rambo” to nie jest. Możecie za to rzucić okiem, jak ten szlak wygląda na ruchomych obrazkach. Pozwólcie sobie na odrobinę luksusu i włączcie HD. „Akcja!”

 

Dla kogo jest ten szlak? W zasadzie, to chyba dla każdego. Startując w Rzekach, na szczyt Gorca idzie się wg map jakieś 2:20h. Do pokonania jest około 5 km i prawie 600 m przewyższeń. Ta ostatnia liczba na niektórych może zrobić wrażenie, ale w moim odczuciu, wysokości nabiera się stopniowo. Oczywiście jeśli będziecie się mocno starać, to wyplujecie płuca, ale raczej brakuje tam miejsc, w których kieruje się wzrok w niebo z milczącą prośbą o pomoc. Na wejście i powrót trzeba przeznaczyć ponad cztery godziny, ale to wyłącznie czas marszu. Warto więc doliczyć trochę na jakiś postój, czy długi odpoczynek na szczycie. Naprawdę warto, bo widoki zachwycają. A Gorce? Z każdym kolejnym wyjazdem wydają mi się coraz przyjemniejsze.

Możecie zajrzeć też do galerii, gdzie odrobinę więcej zdjęć z tego wyjazdu. Zerknijcie, czy Gorce zimą to coś dla was. Jeżeli chcecie być zawsze na bieżąco i otrzymywać maile o kolejnych wpisach, zostawcie swój adres e-mail. Znajdziecie nas również na Facebooku. Pozdrawiamy!

Pełna galeria zdjęć do znalezienia w zakładce

Tags:
,
11 komentarzy
  • KoronaTatr
    Posted at 20:27h, 07 marca Odpowiedz

    „Móc, a nie musieć” – święte słowa! Zdecydowanie się z nimi zgadzam i staram się właśnie w ten sposób podchodzić do swoich górskich wypadów. Rewelacyjne zdjęcia, świetna relacja, podziwiam za lekkość pióra 🙂

    • Mateusz
      Posted at 21:15h, 07 marca Odpowiedz

      Chyba to jest klucz do górskiego zadowolenia 🙂 Oczywiście raz na jakiś czas, fajnie jest też dać sobie wycisk, żeby poczuć to uczucie satysfakcji, ale wszystko z umiarem. Dzięki! Fajnie, że Ci się podobają, dlatego na wszelki wypadek nie zaglądaj do tych starych 😛

  • Skadi
    Posted at 11:04h, 06 marca Odpowiedz

    Ja zauważyłam tak po sobie, że mam czasami ochotę wybyć w góry, dla samego bycia tam, a nie tylko robienia cyfry, wysokości, ilości km itd.Mam nadzieję, że to nie objaw starzenia się haha 😀 Opis jak zawsze wciągający. A Darek kiedy chwyci za „pióro”? 🙂 Pozdrowienia chłopaki!

    • Mateusz
      Posted at 12:46h, 06 marca Odpowiedz

      Może i starość, ale nazywajmy ją „dojrzałością” 😀 Kiedyś mu proponowałem, żeby coś napisał, ale on sam woli trzymać się na uboczu. Jest za to nieocenionym krytykiem i zawsze mogę liczyć na korektę 🙂

  • Dorota
    Posted at 17:39h, 27 lutego Odpowiedz

    Nareszcie blog gorski bez cisnenia – jak najwyzej, jak najszybciej , itd. Tylko ‚wazne jest to co w nas’. W dodatku potraficie ciekawie opisac pozornie monotonna wedrowke. Super! Tylko szkoda ze nie bylo tego zachodu z wiezy.

    • Mateusz
      Posted at 18:36h, 27 lutego Odpowiedz

      Ależ ciśnienie oczywiście też mamy! 😀 Tyle tylko, że staramy się do tego podejść rozsądnie i z umiarem. Czasami można się szarpnąć na jakąś wyczynową, długą wędrówkę, a czasami można wyskoczyć na krótki spacer i nacieszyć oczy 🙂 Trochę żal tego zachodu, ale przejrzystość była raczej kiepska, a do tego przeraźliwie wiało 🙂 Innym razem 🙂

  • ina/smakwolnosci.pl
    Posted at 09:16h, 26 lutego Odpowiedz

    Tej zimy planowałam właśnie odwiedzić Gorce, ale coś czuje, że uda się dopiero wiosną. A przez Wasze cudne zdjęcia jeszcze bardziej mi tego szkoda 🙁

    • Mateusz
      Posted at 07:40h, 27 lutego Odpowiedz

      Wiosną też jest ładne, zwłaszcza że w Gorcach również pojawiają się krokusy 🙂 No i można się gdzieś wreszcie położyć na łące, czego zaczyna mi już brakować 😀

      • ina / smakwolnosci.pli
        Posted at 13:19h, 27 lutego Odpowiedz

        do tej pory w Gorcach byłam tylko latem, więc w sumie najpierw mogę iść wiosną, którą tak na marginesie coraz bardziej czuć w powietrzu, a zima troszkę później 😉 zwłaszcza że lenistwa w górach też już strasznie mi brakuje! to zdecydowanie największy minus zimy 😉

  • Ajkub
    Posted at 17:38h, 23 lutego Odpowiedz

    Przez te wszystkie widoki nabrałem ochoty na Gorce zimą. A dopiero co tam byłem latem 🙂

    • Mateusz
      Posted at 19:20h, 23 lutego Odpowiedz

      Latem ledwo udało mi się tam przetrwać 😛 A teraz było świetnie. Osobiście jestem fanem tych wież widokowych, a taki zimowy las też ma swój urok 🙂

Dodaj komentarz