Bieszczady witają zimę – Połonina Caryńska i Wielka Rawka

Zima w Bieszczadach

Bieszczady witają zimę – Połonina Caryńska i Wielka Rawka

Zima pojawiła się z wizytą w Bieszczadach, a ja postanowiłem skorzystać z okazji i zrealizować jeden z moich szalonych pomysłów.

Zima w Bieszczadach pojawiła się dosyć szybko. Co prawda wpadła na razie z krótką wizytą, ale dosyć mocno zaakcentowała swoją obecność. Bądźmy jednak szczerzy. Nie miała trudnego zadania, bo jesień nie stawiała najmniejszego oporu. Smuciło nas to okrutnie, gdyż mieliśmy zamiar odwiedzić Bieszczady, kiedy kolorowe liście ubarwiały cały krajobraz. Nie złożyło się. Pogoda była złośliwa jak urzędnik odcięty od kawy. Kiedy trafiało się jakieś skromne okienko pogodowe, okazywało się z kolei, że nie możemy pojechać. Jesień przeszywała nas na wskroś szarością i melancholią. Miły zazwyczaj dla oka widok pogodynek, przyprawiał mnie już powoli o szał: „Na Podkarpaciu znowu deszczowo”.

W międzyczasie spadł śnieg, a jeszcze wcześniej opadły wszystkie barwne liście. Tyle było z naszych planów, ale nie zamierzałem się tak łatwo poddawać. W dwutygodniowej prognozie wypatrzyłem jeden bezchmurny dzień. Słońce, lekki mróz i zero wiatru. Z dnia na dzień poprosiłem o urlop, a o 2:20 pakowałem graty do samochodu. No tak, bo to nie mógł być zwykły wyjazd. Wymyśliłem sobie wschód słońca. Darek nie mógł jechać, a dobrze pamiętałem co się działo ostatnim razem, kiedy wpadłem na taki samotniczy pomysł. Obiecałem sobie, że tym razem będzie inaczej, i że wszystko się uda.

Łatwo powiedzieć. Noc rozświetlała wyjątkowo jasna pełnia. „Superksiężyc”, bo taka nazwa się przyjęła, był w swoim perygeum (mądre słowo), najbliżej Ziemi od kilkudziesięciu lat. Drogę umilała mi muzyka, ale szybko okazało się, że ten wyjazd może nie być taki znowu bezproblemowy. Musiałem zawrócić, bo zapomniałem takiej drobnostki jak… buty. Wiele można nadrobić entuzjazmem, ale chyba nie to.  Gdy na nowo byłem w trasie i wszystko wydawało się w porządku przypomniałem sobie, że nie zabrałem też… kijków. Te już zostawiłem w spokoju. Nie miałem czasu, który zaczął mi umykać jeszcze bardziej, gdy utknąłem na ośnieżonej drodze za jakąś wielką ciężarówką. Ta robiąc mi ewidentnie na złość, zablokowała się na jednym z mostków. Z przerażeniem odkryłem, że do wschodu pozostało mi 50 minut. Zaparkowałem na Przełęczy Wyżniańskiej i ruszyłem co sił w stronę Połoniny Caryńskiej.

Pierwsze widoki są urzekające. Superksiężyc i ośnieżona Połonina Wetlińska

Zima w Bieszczadach. Pierwsze widoki są urzekające. „Superksiężyc” i ośnieżona Połonina Wetlińska

 

Szlak ten wybrałem głównie dlatego, że można się nim bardzo szybko dostać na połoninę. W lecie byłbym pewien, że zdążę, ale zimą idzie się zupełnie inaczej. Do tego wszystkiego byłem trochę chory i antybiotyk był najmniejszym zmartwieniem. Po czasie zacząłem kaszleć tak głośno, że pobudziłem w tych Bieszczadach wszystko co żyło. Czułem się trochę rozdarty, bo nie chciałem przegapić wschodu, a z drugiej strony było tak klimatycznie, że najchętniej rozstawiłbym się tam ze statywem. Tak –  w przeciwieństwie do butów, o statywie pomyślałem od razu. Blask księżyca sprawiał, że dosyć szybko pozbyłem się czołówki, o której też pamiętałem. Otoczenie coraz bardziej intrygowało, a kiedy wyszedłem już ponad granicę lasu stało się jasne, że warunki będą fantastyczne. Klątwa „wschodu na Tarnicy” przełamana!

Ponad granica lasu jest już pięknie. Mała i Wielka Rawka w tle

Ponad granica lasu jest już pięknie. Mała i Wielka Rawka w tle

 

Niebo powoli jaśniało, a ja wypatrzyłem małą grupkę, która podobnie jak ja zmierzała na szczyt. Zerknąłem jeszcze na zegarek by trochę się uspokoić, ale efekt był odwrotny. Nie zdążę! Całe to poranne wstawanie, podróż i bieg na górę mogły się okazać daremne. Cóż było robić, kaszląc niczym stary diesel na mrozie, popędziłem co sił przed siebie, chwiejąc się chwilami w sypkim i dosyć głębokim śniegu. Przydałyby się te nieszczęsne kijki, ale nie pora się mazgaić. Ten wschód musiał się udać, bo co ja bym powiedział Darkowi?

Magia Bieszczadów na zdjęciu

Gonię ich! Jak się wkrótce okazało – skutecznie.

 

Nim doszedłem na grzbiet połoniny dołączyłem do grupy wędrowców, przywitałem się, po czym… pognałem dalej co sił w płucach. Byłem co prawda już umiarkowanie zadowolony. Znalazłem się przecież na grzbiecie, więc jakieś widoki miałem. Zatrzymywałem się oczywiście co jakiś czas, głównie po to żeby zrobić zdjęcie, ale za wszelką cenę chciałem ten wschód obejrzeć z najwyższej kulminacji Połoniny Caryńskiej. Zima w Bieszczadach potrafi dać w kość, bo chociaż było ciepło, to jednak miejscami nawiany śnieg sprawiał kłopoty. No, a że nikt na najwyższy punkt tej połoniny ostatnio się nie wybierał, to musiałem sobie szlak przetrzeć sam.

Miejscami śnieg jest naprawde głęboki, co wcale nie ułatwia zadania

Miejscami śnieg jest naprawdę głęboki, co wcale nie ułatwia zadania

 

Na tej Caryńskiej byłem już kilka razy, a mimo wszystko poszedłem trochę złą linią. Oczywiście prosto w najgłębszy śnieg. Założę się, że wybrałem najgorsze miejsce w całym paśmie. Stawiałem kolejne kroki, a biały puch sięgał mi najpierw do kostek, potem kolan, a ostatecznie połowy uda. Zatrzymałem się, bo w mojej wyobraźni wykreował się obraz, w którym mam za chwilę śnieg po pas, a na koniec niknę w nim cały, by odnaleźć się dopiero w czasie wiosennych roztopów. Nie było jednak lepszego rozwiązania. To znaczy na pewno było, ale kłopot w tym, że nie potrafiłem go tam wtedy wymyślić. Westchnąłem głęboko, zamyśliłem się nad swoim postępowaniem, no i ruszyłem dalej. Wkrótce teren zrobił się łatwiejszy, a gdy doszedłem do skalistych formacji, szło się już bardzo przyjemnie. W zasadzie, to nawet biegło. Słońce przecież nie miało zamiaru czekać.Kilka kroków i będę miał panoramę we wszystkich kierunkach

Kilka kroków i będę miał panoramę we wszystkich kierunkach

 

Uspokoiłem się i zająłem miejsce na szczycie. Rozstawiłem statyw i zacząłem podziwiać otoczenie. Dopiero zaczynało do mnie docierać, jak fenomenalna przejrzystość powietrza była tego dnia. Do tego przyjemna temperatura i kompletny brak wiatru sprawiał, że z prawdziwą ekscytacją czekałem na pierwsze promienie słońca. Tylko te chmury na wschodzie trochę mnie niepokoiły. Szybko okazało się, że zupełnie bezpodstawnie.

Oto jest i słońce

Oto jest i słońce

 

Słońce wzbiło się ponad horyzont, a ja momentalnie zapomniałem o walce, jaką stoczyłem z kołdrą, która tego dnia była wyjątkowo miła i ciepła. Spokojnie już oglądałem krajobrazy, bo jeszcze wcześniej ręce trzęsły mi się tak, że miałem kłopot z założeniem dekielka na obiektyw. Te zaspy jednak trochę dały mi w kość, zwłaszcza że tak się spieszyłem. Widoki były genialne, a na dowód pokaże wam zdjęcie… Tatr! Tak, z Bieszczadów widać nasze najwyższe pasmo pomimo tego, że odległość do tych szczytów sięga 170-180 km. No i tak szczerze mówiąc, to w większości widać wierzchołki słowackie, ale Rysy też się gdzieś tam załapały.

Wisienka na torcie tamtego dnia. Tatry widziane z odległości około 180 km

Wisienka na torcie tamtego dnia. Tatry widziane z odległości około 180 km 

 

Do listy rzeczy, których nie zabrałem, a mogły mi się przydać, muszę niestety zaliczyć teleobiektyw. Nie spodziewałem się takich warunków i sam sobie jestem winien. Nie rozpaczałem długo (w zasadzie to wcale), bo skupiłem się na oglądaniu zmieniającego się otoczenia. Najpierw rozświetliły się chmur, później promienie nieśmiało zaczęły muskać okoliczne wzniesienia, a dalej słońce coraz odważniej oświetlało doliny. Ulotny, ale bajkowy spektakl.

Rzut oka w stronę Połoniny Wetlińskiej. Tam też jest ciekawie

Rzut oka w stronę Połoniny Wetlińskiej. Tam też jest ciekawie

 

Zima w Bieszczadach wyglądała wspaniale, chociaż do tej kalendarzowej brakowało jeszcze sporo czasu. W międzyczasie na szczycie zameldowali się mijani przeze mnie turyści, podobnie jak ja zauroczeni tym porankiem. W przerwie pomiędzy kolejnymi ujęciami zamieniliśmy kilka zdań i wkrótce okazało się, że to dla nich nie pierwszyzna i najwyraźniej też nie lubią spać. Ja natomiast, skoro już wniosłem statyw na szczyt, postanowiłem go wykorzystać i uwiecznić się na zdjęciu. Głównie po to, żeby mieć pamiątkę w rosnącym albumie, ale też dlatego, żeby Darek zrobił się zielony z zazdrości.

Połonina Caryńska o wschodzie. I ja

Połonina Caryńska o wschodzie. I ja

 

W Bieszczadach byłem już kilka razy, więc raczej nie miałem problemów z rozpoznaniem poszczególnych pasm i szczytów. Wszystko jednak było tak wyraźne, a powietrze było tak przejrzyste, że powodowało to we mnie jakiś dziwny dyskomfort. Zazwyczaj odległe wzniesienia nikną w delikatnej mgiełce i trzeba się mocno wpatrywać, żeby cokolwiek zobaczyć. Teraz gdzie okiem nie sięgnąć, tam widać bezkres przestrzeni.

Promienie słońca oświetlają złotym blaskiem doliny. Bajka

Promienie słońca oświetlają złotym blaskiem doliny. Bajka

 

Wystarczy wspomnieć, że na zdjęciu powyżej, lewą stronę kadru zamyka Połonina Borżawska, odległa o 70 km, a przecież jej szczegóły są łatwo rozpoznawalne nawet bez specjalnego zbliżenia. Całą tę ucztę dla oczu wzbogacał fakt, że było stosunkowo ciepło i bezwietrznie. Do tego można dodać zachodzący za Połoniną Wetlińska „Superksiężyc” i cały ten poranek sprawiał wrażenie bajkowego. Nie wiem, czy można byłoby go sobie wyobrazić jakoś lepiej.

Połonina Wetlińska i Superksiężyc. Miło oglądać to na żywo

Połonina Wetlińska i „Superksiężyc”. Miło oglądać to na żywo

 

Zrobiłem jeszcze kilka zdjęć, napiłem się gorącej kawy i postanowiłem powolutku schodzić. Słońce wzbijało się coraz wyżej, więc klimat świtu powoli się ulatniał. Nie oznacza to jednak, że było brzydko. Wręcz przeciwnie. W planach miałem teraz zejście na parking na Przełęcz Wyżniańską, a następnie wejście na Małą i Wielką Rawkę. Nie siliłem się na jakieś trudne trasy. Te miejsca już znam, a skoro tak krótko spałem, to chciałem zostawić sobie jeszcze trochę sił na powrót.

Na deser jeszcze Kralova Hora, czyli Tatry, ale Niżne. To ta biała "kopka" na środku. Dystans przekracza 180 km!

Na deser jeszcze Kralova Hora, czyli Tatry, ale Niżne z Połoniny Caryńskiej. To ta biała „kopka” na środku. Dystans przekracza 180 km!

 

Warunki do dalekich obserwacji były wyborne, a poza Tatrami na horyzoncie pojawiła się jeszcze jedna, biała „kopka”. Od razu skojarzyłem, że to Kralova Hora, czyli Tatry Niżne. Dystans przekracza 180 km, co jest imponujące biorąc pod uwagę, że nie ma ona nawet 2000 metrów. Niestety, teleobiektyw został w szufladzie. Bardzo leniwie schodziłem na dół. Nie chciałem zaliczyć jakiegoś upadku w tym sypkim śniegu. Niebo stało się już błękitne, a z białą szatą drzew i połonin prezentowało się naprawdę pięknie.

Zima w Bieszczadach, a wokół biało

Zima w Bieszczadach, a wokół biało

 

Całkiem sprawnie udało mi się pokonać drogę na Przełęcz Wyżniańską, a tam postanowiłem trochę odpocząć. Minusem zimowych wędrówek jest fakt, że nie za bardzo jest się gdzie rozbić, by coś zjeść i się napić. Na zielonej trawce aż chce się poleżeć, a teraz trzeba było kombinować. Po prostu usiadłem sobie w samochodzie, zostawiłem niepotrzebny już statyw i poczęstowałem się pyszną (bo przecież zawsze taka jest) kawą. Zamieniłem jeszcze kilka słów ze schodzącym również z Caryńskiej turystą i w takiej miłej atmosferze przygotowywałem się do kolejnego celu.

Bajkowe otoczenie Bacówki pod Małą Rawką

Bajkowe otoczenie Bacówki pod Małą Rawką

 

Tym razem chciałem się dostać na Małą i Wielką Rawkę. Początkowy fragment nie sprawiał żadnych kłopotów i przy miło grzejącym słońcu znalazłem się wkrótce w okolicy schroniska. Otoczenie wyglądało bajkowo, a ja już zacierałem ręce gdy pomyślałem o kolejnych atrakcjach. Z zamyślenia wyrwały mnie dwa psy. Musicie wiedzieć, że oczywiście zwierzęta lubię, ale nie kiedy na mnie szczekają i zaczynają podbiegać. Zrobiło mi się jeszcze bardziej gorąco i chyba wolałbym w tamtej chwili zobaczyć niedźwiedzia. On pewnie po prostu by sobie poszedł. Oblany już potem, dziarsko szedłem przed siebie i czekałem tylko na moment, kiedy ich kły wbiją się w moją jędrną łydkę.

Wreszcie mijam kogoś na szlaku. Na "cześć" nie odpowiedział. Gbur

Wreszcie mijam kogoś na szlaku. Na „cześć” nie odpowiedział.

 

To nigdy nie nastąpiło. Zakładam, że z „opresji” uratował mnie pobliski bałwan, którego widok musiał je odstraszyć. Wiadomo, „dwóch na dwóch” to już nie takie łatwe zadanie. Tak naprawdę to nie czułem się specjalnie zagrożony, ale mimo wszystko nie lubię, kiedy obce zwierzęta biegną w moją stronę. Nigdy nie wiem, czy chcą się bawić goniąc za patykiem, czy jednak wolą szarpać za nogawkę. Poszedłem czym prędzej przed siebie i wkroczyłem w pełen zimowego uroku las. Zrobiło się na nowo przyjemnie.

Leniwie zaczynam piąć się do góry

Leniwie zaczynam piąć się do góry

 

Podchodziło się jakoś tak wygodniej, niż jeszcze przed chwilą na Caryńskiej. Nawet ten okropny kaszel mi minął i powoli, ale nieustannie nabierałem wysokości. W czasie podejścia nie spotkałem kompletnie nikogo, co tylko spotęgowało moje pozytywne wrażenia. Taki późnojesienny las, pokryty już śniegiem, gwarantował ciekawe odczucia. Od czasu do czasu zatrzymywałem się tylko by zrobić jakąś fotkę i powoli zaczynałem się zastanawiać, co czeka mnie wyżej.

Im wyżej, tym ciekawiej

Im wyżej, tym ciekawiej

 

Z każdym krokiem przybywało śniegu, który przymarznięty do gałęzi drzew, nadawał im cudowny wygląd. Chyba tak wszyscy wyobrażamy sobie prawdziwą zimę, która w ostatnich latach niespecjalnie nas rozpieszcza. Mróz, błękit nieba i zaspy po kolana. Brakowało mi już tylko sanek i kogoś, kto chciałby mnie na nich ciągnąć. Zabrakło Darka, ale obawiam się, że nawet gdyby się ze mną wybrał, to niechętnie widziałby się w takiej roli. Czas mijał przyjemnie, ciągle było bezwietrznie, a ja znając trasę wiedziałem, że właśnie rozpocząłem ostatni odcinek przed szczytem. Ten wyglądał po prostu pięknie!

Bajkowy tunel wyprowadzi mnie aż na Małą Rawkę

Bajkowy tunel wyprowadzi mnie aż na Małą Rawkę

 

Błękit i biel dominowały otoczenie, a mróz zadbał o jego wygląd. Wszystko wyglądało baśniowo, a taki biały tunel prowadził mnie aż na Małą Rawkę. Zima w Bieszczadach na całego. Kilka zdjęć tu, potem tam i tak leniwie zbliżałem się do połoniny. Tam niestety wzmógł się wiatr, ale dalej nie było to coś, co mogło popsuć wycieczkę. Po raz kolejny wyciągnąłem termos i napiłem się kawy. W moich żyłach płynęło już zapewne tyle kofeiny, że oczy miałem wielkie jak poranny „Superksiężyc”. Było już koło południa, ale przejrzystość powietrza nadal się utrzymywała. Ciągle było widać Tatry.

Pomimo późnej pory ciągle świetnie widać Tatry

Pomimo późnej pory ciągle świetnie widać Tatry

 

Latem i jesienią kiedy tylko mogliśmy, jechaliśmy właśnie w nasze najwyższe pasmo górskie. Nie ukrywam, że wciągnęło nas z całą swoją siłą. Teraz wszystko mi o tym przypominało, łącznie z ich widokiem z bieszczadzkich połonin. Zaczynałem widzieć je już wszędzie. Strach otwierać lodówkę, nie? Wydeptaną ścieżką ruszyłem następnie na Wielką Rawkę. „Heeeeej” – zdawało mi się, że ktoś mnie zawołał. Czapka, naciągnięty kaptur i wiejący wiatr nie dawały mi pewności, czy to wyobraźnia, czy prawda. Odwróciłem się i faktycznie zauważyłem dwie osoby na nartach. Pierwsze i jedyne odkąd ruszyłem tutaj szlakiem z Przełęczy Wyżniańskiej.

Droga na Wielką Rawkę po prostu zachwyca, więc idę spacerowym tempem

Droga na Wielką Rawkę po prostu zachwyca, więc idę spacerowym tempem

 

Okazało się, że zdejmując rękawiczki do zdjęcia, gdzieś mi po prostu wypadły, a ja tego oczywiście nie zauważyłem. Odzyskałem więc zgubę, podziękowałem pięknie i razem, ale każdy w swoim tempie zmierzaliśmy na Wielką Rawkę. Czekało mnie ostatnie, delikatne podejście. Chociaż było dosyć ślisko, to jednak nie miałem kłopotów i wkrótce zameldowałem się na szczycie tej połoniny. Grzbietem przespacerowałem się ku jej krańcowi, robiąc po drodze jeszcze kilka fotek.

Rzut oka w stronę ukraińskich gór, w tym odległych o blisko 100 km Gorganów

Rzut oka w stronę ukraińskich gór, w tym odległych o blisko 100 km Gorganów

 

W Bieszczadach, w takich warunkach i przy pustce na szlaku często mam wrażenie, że właśnie znalazłem się na krańcu świata. Wokół nikogo, po horyzont już ukraińskie, wyludnione góry, a ja przecież znajduję się w tym charakterystycznym, południowo-wschodnim „kikucie” naszego kraju. Ciągle miałem świetne widoki, a odległe o ponad 100 km Gorgany były wyraźne jak mało kiedy. Krążył mi po głowie pomysł, by może zaczekać gdzieś na zachód słońca i zrobić sobie taką wycieczkę od świtu do zmierzchu, ale wiatr stawał się coraz bardziej dokuczliwy, a ja tej nocy na prawdę mało spałem. Postanowiłem więc bardzo powoli schodzić.

Rzucam jeszcze ostatnie spojrzenie w stronę Tarnicy i kończę ten cudowny dzień schodząc na parking

Rzucam jeszcze ostatnie spojrzenie w stronę Tarnicy i kończę ten cudowny dzień schodząc na parking

 

Postanowienia swoje, a rzeczywistość swoje. W takim sypkim śniegu najlepszą metodą schodzenia okazało się… zbieganie. Za wielki sukces odbieram fakt, że nie wywróciłem się ani razu, a droga powrotna minęła mi błyskawicznie. Szybko dotarłem w okolice schroniska, gdzie spodziewałem się spotkać porannych „towarzyszy”, czyli psy. Nazwijcie mnie paranoikiem, ale wybrałem po prostu mało elegancki skrót. Na przełaj przez zaspy. Ciężko sapiąc uporałem się z tym ostatnim odcinkiem, połączyłem się z wydeptana ścieżka i dotarłem na parking. No i tam czekały na mnie psiaki, ale w towarzystwie swoich właścicieli były już raczej pociesznymi zwierzakami. Wycieczka zakończona sukcesem!

Zima w Bieszczadach jest w stanie zauroczyć chyba każdego. Co prawda warunki są wtedy surowe i odradzam wybieranie się na szlak prosto sprzed komputera, ale mimo wszystko dostarczają sporo satysfakcji. Moim zdaniem góry przykryte śniegiem mają masę uroku. Ten trochę szaleńczy wyjazd zapewnił mi nie tylko chwilę relaksu, ale też genialne wrażenia widokowe. Budzący się dzień, przejrzyste powietrze czy bieszczadzkie lasy w w białej szacie. Jeżeli ciekawią was szczegóły trasy, to zerknijcie do wpisów z letniej wycieczki. Na przykład tutaj: „Mała i Wielka Rawka na dzień dobry”, gdzie znajdziecie opis i mapkę.

Koniecznie zajrzyjcie do galerii, gdzie tradycyjnie więcej zdjęć z tego wyjazdu. Zerknijcie, jak potrafi wyglądać zima w Bieszczadach. Jeżeli chcecie być zawsze na bieżąco i otrzymywać maile o kolejnych wpisach, zostawcie swój adres e-mail.  Znajdziecie nas również na Facebooku. Pozdrawiamy!

Pełna galeria zdjęć w do znalezienia w zakładce

Zobacz więcej podobnych relacji.

20 komentarzy
  • Dorota
    Opublikowano o 20:35h, 04 grudnia Odpowiedz

    Jestes szalony. A ja jestem zielona z zazdrosci. Nastepnym razem gdy bede gdzies jechala to zapytam Cie o pogode bo Tobie sie zawsze sprawdza. Albo w ogole pojade z Toba, bo to moze Ty przyciagasz slonce. Pozdrawiam 😉

    • Mateusz
      Opublikowano o 09:51h, 05 grudnia Odpowiedz

      Dzięki! Najbardziej szalona z tego wszystkiego była ta pobudka koło 1:30 w nocy. A co do pogody, to coś w tym musi chyba być 😀 Ciekawe, czy sprawdziłbym się jako „pogodynek”.

  • Skadi Na Grani
    Opublikowano o 12:59h, 28 listopada Odpowiedz

    Kolejna fajna relacja z pięknymi fotami. W Bieszczady mam daleko. Byłam jedynie raz i to tylko na dwa dni, latem. Zima to zupełnie inna bajka, jak sam z resztą wspomniałeś. Ostatnio tak przeglądałam różne relacje i artykuły w górskich magazynach w poszukiwaniu propozycji wycieczek skiturowych w Bieszczadach… Ehhh… pomysłów tak wiele, urlopu tak mało… Pozdrowienia dla Was!

    • Mateusz
      Opublikowano o 13:49h, 28 listopada Odpowiedz

      Ci od moich zgubionych rękawiczek, to chyba właśnie skiturowcy 😀 Akurat w Bieszczadach chyba fajnie pod tym względem, bo taka Połonina Wetlińska na przykład, ciągnie się przez jakieś 6 czy 7 km otwartym terenem. Ja niestety daleko mam w Sudety 😛 Nie możemy się jakoś zorganizować, a w tym roku wygrały jednak Tatry. Chcąc zdobyć KGP będę się musiał tam pojawić! Pozdrawiam!

  • Artur Szymanowski
    Opublikowano o 01:58h, 28 listopada Odpowiedz

    Świetne 🙂 Warun genialny. Fajne Tatry, chociaż szkoda, że nie masz jakiegoś zbliżenia na nie.

    Śnieg robi swoje i na pewno było przyjemnie powędrować po ośnieżonych szczytach. Oby zima trzymała poziom tej jesieni 😉

    • Mateusz
      Opublikowano o 08:24h, 28 listopada Odpowiedz

      No niestety, te fotki to i tak sporo wykadrowane z oryginalnego zdjęcia. Lepsze niż nic 😀 Ty jako fan zimy, pewnie już zacierasz ręce? Nie masz dość po poprzedniej wyprawie :P?

      • Artur Szymanowski
        Opublikowano o 11:33h, 18 stycznia Odpowiedz

        Zimy nigdy dość, a ta obecna trzyma poziom 🙂 Rakiety się przydały, śpiwór zimowy również miał użycie, bo -22C to ładny wynik 😉 Mam nadzieję, że jeszcze potrzyma.

        • Mateusz
          Opublikowano o 20:03h, 18 stycznia Odpowiedz

          My mamy mieszane uczucia 😀 Ja nie mam nic przeciwko, ale Darek chciałby już wiosnę 😀

  • ina / smakwolnosci.pl
    Opublikowano o 22:00h, 27 listopada Odpowiedz

    zazdroszczę takiej pogody i widoczności. zdjęcia przecudne!
    podziwiam wyjścia na szlak pomimo choróbska. mnie ono w tym okresie niestety zatrzymało w domu i wybrałam się w Bieszczady dopiero tydzień później kiedy po zimie prawie już nic nie zostało. no i o takiej widoczności mogłabym niestety tylko pomarzyć. Ale i tak miałam ogromną satysfakcję z podziwiania wschodu na Tarnicy 🙂

    • Mateusz
      Opublikowano o 22:39h, 27 listopada Odpowiedz

      Dzięki! Często to po prostu kwestia szczęścia. Albo pogoda rozczaruje, albo nam coś wypadnie. Tym razem wszystko zgrało się idealnie 😀 Wschody w górach to coś magicznego, tylko trzeba się przełamać, żeby jednak przez ten ciemny las przejść. Po pierwszym razie jest już łatwiej 🙂

      • ina / smakwolnosci.pl
        Opublikowano o 11:38h, 28 listopada Odpowiedz

        o! właśnie! ten ciemny las! reszta to bajka 🙂 i trzymam za słowo że potem już łatwiej 😉

        • Mateusz
          Opublikowano o 11:55h, 28 listopada Odpowiedz

          Zdecydowanie łatwiej, bo za pierwszym razem bałem się okropnie 😀 Po prostu szedłem jak najszybciej i chciałem, żeby to wszystko się już skończyło 😀

  • pawel
    Opublikowano o 20:48h, 27 listopada Odpowiedz

    O której godzinę zdjęcia byly robione?

    • Mateusz
      Opublikowano o 21:45h, 27 listopada Odpowiedz

      To pierwsze tuż po szóstej. Wschód był tego dnia koło 6:40. Dla porównania gdy byliśmy tam w lecie, słońce wschodziło coś koło 3:50 🙂

  • Dariusz Dąbrowski
    Opublikowano o 18:37h, 27 listopada Odpowiedz

    Ale Wam pogoda siadła! Super po raz kolejny.

    • Mateusz
      Opublikowano o 21:48h, 27 listopada Odpowiedz

      Dzięki! Warunki były po prostu rewelacyjne! Aż człowiekowi było żal, że trzeba wracać.

  • Witek, Tomek (Diskawery)
    Opublikowano o 17:37h, 27 listopada Odpowiedz

    Piękne zdjęcia, byliśmy tam we wrześniu, pozdrawiam 🙂

    • Mateusz
      Opublikowano o 21:46h, 27 listopada Odpowiedz

      Dzięki! To naprawdę ładne miejsce o każdej porze roku 🙂 Pozdrawiam!

  • Bartłomiej Morga
    Opublikowano o 17:11h, 27 listopada Odpowiedz

    Warun miazga, tych Tatr to strasznie zazdroszczę 😉
    A ze statywem i butami to pozytywnie mnie zaskoczyłeś, już myślałem że tylko mi się takie hece zdarzają 😀

    • Mateusz
      Opublikowano o 21:40h, 27 listopada Odpowiedz

      Byłem w szoku, bo były strasznie wyraźne. Tuż po wschodzie „zaświeciły” się na czerwono i nie mogłem oderwać oczu. No, a buty położyłem w korytarzu, w widocznym miejscu właśnie po to, żeby o nich nie zapomnieć… 😀

Skomentuj